Onze M. is ingeschreven voor de moderne, de GON intake vergadering ligt zo goed als vast, er werd contact gelegd met een Bobath therapeute in de Respiro praktijk naast het Montfort... dus alles gaat vlot zijn gangetje.

Wel werd het afgelopen weekend afkikken van het mooie weertje, het goeie gezelschap, het mooie vertoeven op het platteland achter de Montfort vestiging (we waanden ons in Frankrijk - beter zelfs), het versnellinkske trager leven, enzomeer. M. had dan nog haar kruisjeszegening in de parochie, dus verliep het weekend te druk om na te genieten.

Nu zitten we hier met letterlijk donderwolken boven Wijgmaal en kijken we nostalgisch terug naar vorige week. Een blik in de spiegel herinnert ons aan het zonnetje en het strakke windje die er toen bij wijlen stond.

Vier daagjes samen lanterfanten, tenten afschuimen, nieuwsgierig mensen aanspreken, het kruipt in de kleren. Het was goed.

Gisterenavond werd er razend vroeg gestart met het optrommelen van de ouders voor inschrijvingen van nieuwe leerlingen zonder broers of zussen aan de middelbare school aldaar. Nu waren de meesten er niet mee opgezet dat er zo vroeg werd gestart met het aanleggen van een lijst. Vorig jaar werden de vroege starters nog weggestuurd door de directie, dit jaar liet de initiatiefnemer (zelf een leraar van het Leuvense onderwijsnet) zich jammergenoeg niet wegsturen. Bijgevolg mocht iedereen zich vanaf gisteren beginnen reppen richting achterkant college. De papa kwam het pas vanmiddag ter ore, dus kwam ik pas om 13h ter plekke en bemachtigde ik nog het nummer 62. Volgens de andere ouders nog OK, maar dat zien we pas volgende zaterdag.

Na het belleke deed ik er toch een kwartiereke over om me klaar te maken en er te geraken, en ik wist ook niet meteen waar al die ouders samentroepten, dus ik voelde me nogal binnenvallen als een kieken zonder kop. Maar na effectief een nummer in mijn handen gestopt te krijgen en wat mensen te herkennen, begon ik te settelen, en weet je, het werd kei leuk!! Die ouders kennen mekaar van de scholen, of van sportkringen. Tuurlijk schept het een band dat kinderen straks klassen delen. Ook was de zon super aanwezig deze middag. En zelfs drie mobilhomes met, yes, koffievoorziening. Sommige ouders speelden petanque in onbewerkte velden. Anderen zetten hun tenten op voor de nacht, taterden, wandelden. GSM's stonden ook niet stil. Een grote merci voor de boer die zijn toilet openstelde voor ons, en ook zijn bermen (om te kamperen). Voor dienen mens is dat toch maar een jaarlijks terugkerend stramien. En dit jaar dus extra vroeg. Ik vond het vandaag zo leuk dat ze me er morgen opnieuw zullen zien, ook al heeft de papa er speciaal verlof voor genomen. Maar ja, die wil ook wat vrijaf voor zichzelf (douchen!), en ik wil als wederdienst voor de koffie met koekskes wel es tracteren aan een paar ouders :)

Met valavond lijkt het wel alsof het geonweerd heeft, maar dat heeft het nu uitzonderlijk es niet gedaan (de rest van de week vrijwel elke dag). De lucht lijkt groen en zwaar. Hopelijk de voorbode van een warmer weekend. Morgen kort na de middag komt het kindje thuis en gaat alles hier weer een versnellinkje hoger. Ondertussen ben ik overgeschakeld op twee pilletjes per dag en dat maakt me wat minder emotioneel en minder trillerig. Wel ben ik moe, en moeilijk uit de zetel te krijgen. Ik denk ook dat al die pilletjes wat op mijn weerstand werken, dat bovenop alles wat momenteel in de lucht hangt aan pollekes (pillekes en pollekes ja), maakt dat ik wat met klieren rondloop. Maar bon, ik heb de eerste twee weken doorstaan, en ik doe verder.

Deze namiddag pamper ik mezelf es met een uitstapje Leuven: ring laten herstellen bij Helga Verlinden en es rondzien in de nieuwe collectie, snuffelen bij Fnac want het is ledendag, Zwitserse franks afhalen. Ik heb geen centen om uit te geven, maar allez. Vanavond dan een Victoria juwelen demonstratie (geen idee wat dat wordt). Dat vindt bij een vroegere kotgenote plaats, dus ik kijk er wel naar uit.

En ja, ik ben vandaag 40 geworden, en mocht al genieten van verscheidene birthday cards and wishes ! Dikke knuffel aan jullie ! Ik voel me de laatste dagen wel super. Zal wel de lente zijn. Daarstraks was er een echt vogel concert aan mijn voordeur. De vogels in mijn buurt zijn trouwens naar jaarlijkse gewoonte weer ergerlijk onnozel aan het doen: te veel broednesten aan het maken, waarvan ze dan maar één gebruiken, ook tegen mekaar op aan het schallen, zal wel met de vrouwtjes te maken hebben, tegen de ramen aan het vliegen, zal ook wel met de vrouwtjes te maken hebben. En ik, ik voel ook de lente, niet dat dat met één speciaal manneke te maken heeft, maar ja, 't is gewoon de natuur die zijn ding doet. Ik stond vanmorgen te dansen op video clips. Het voelde alsof ik dat al tientallen jaren niet meer gedaan had.

Gisteren voelde ik me nog zo oud als de wereld. Vandaag voel ik me veertig :)

Mijn hoofdpijn/migraine is gereduceerd tot 2à3 keer per maand. Het duurt wel vaak twee dagen. De neurologe neemt met mij eind deze maand door hoe dit te herleiden tot praktisch nihil. Yes! Kon mijn ogen amper geloven toen ze me dit mailde. Verder onderga ik over twee weken een Sabaaydi massage van twee uren lang, om mijn schouder-, nek- en armspieren los te maken. Daarna zou ik nog houdingsoefeningen moeten aanleren (Mensendieck, Cesar ?), om soepel te blijven en ook correct aan een bureau te 'hangen'. Die therapeuten bestaan natuurlijk volop in Nederland, hier heb ik er nog het zoeken naar. Verder kan ik bij Sit&Sleep langs voor een ergonomisch zitkussen. En ik moet de slechte gewoonte laten van mijn laptop overal mee te nemen (inclusief mijn bed). Vanaf nu moet ik er dus mee aan een tafel zitten. Weet wel, ik blog nu vanop mijn bed, dus die gewoonte zal serieus moeten slijten.

Solliciteren is er nog steeds niet van gekomen, ook al kijk ik er momenteel wat positiever tegenaan. Het zelfvertrouwen liep dan ook eind vorig jaar mank na een pijnlijke werk/migraine episode. In de loop van deze maand ga ik langs bij Werk&Zorg op de Kapucijnenvoer om door te nemen hoe ik werk, zorg voor mijn mindervalide kind en huishouden best kan aanpakken. Zo'n gesprek klinkt als een luxe. Maar het is altijd fijn van dit door te nemen met een derde. Bovendien geven ze loopbaanadvies, en tijdens een werkloze periode is het goed van hierbij stil te staan. Last but not least zit er hier thuis een huishoudhulp 'in de pipeline'. Vorige week kreeg ze haar rondleiding van het huis. Enige pijnpunt is de bereikbaarheid van mijn woning. Ze beschikt niet over een wagen, en zal het moeten stellen met buslijn 5.

M. gaat volgende week skiën.

Ons verlof in het Koningin Fabiola Home was mega! De driedaagse werd verlengd tot een volle periode op verzoek van mijn dochter die zich super in haar vel voelde bij al deze kinderen die al dan niet een beperking hadden. Er stonden leuke activiteiten op de agenda zoals een dropping, een fakkeltocht, een karnavalstoet, een tombola, een kinderfuif, een quiz, een beauty farm, etc... Elke dag werd er gezwommen, en tijdens de maaltijden was het enkel beentjes onder tafel schuiven. De ouders namen de afwas op zich. Verder werden de kinderen verzorgd door vrijwilligers, ouders en kinesisten. Sommigen ondergingen dagelijks kiné, anderen konden naar de studie gedurende een uurtje. De slaapzalen waren één gezellige chaos. Ik heb sinds lang nog es kunnen wiezen. Dat was geleden van mijn studententijd.

De smog makes me dreary. Gelukkig is er Facebook voor wat afleiding en fun. Gisteren heeft de neurologe me wat moed gegeven. Ik mag van de pillen af ter preventie van de migraine, en moet nu veel slapen. Ook gaf ze me een voorschrift voor triptanen. Die laatste heb ik een paar keer kunnen uitproberen, en ik ben heel tevreden: met wat geluk komt de aanval 's avonds opzetten, dan neem ik zo'n smelttablet en ga slapen. Beide versterken elkaar, en 's anderendaags voel ik me prima en heb niets nodig van pijnstillers. Dat kan niet gezegd worden van paracetamollekes, die zijn na vier uren terug vereist. Ik moet me wel beperken tot 5 innames per maand wat die triptanen betreft.

Verder, gelukkig heb ik gisteren het loop-draadje terug opgepikt, en niet vandaag. Gisteren een blokje rondgelopen, vandaag zou het ploeteren zijn geworden.

Snel afsluiten - M. meldde me tss. 15h45 en 16h aan school te staan. Met die vage instructies wacht ik straks een kwartier in de koude wagen.

Nog vijf lessen te gaan en dan dien ik 30' aan een stuk te kunnen lopen... Vandaag vond de Nike Human Race plaats. Met de Nike+ sensor kon ik ook meedoen, maar 10K is nog niet haalbaar. Moest ik er ooit voor gaan dan zal het pas voor volgende zomer, want die tweede start 2 run vraagt nog meer inzet (sessies tot 75').

Op weg naar Leuven verloor ik drie kwartier aan de bermbrand en technische storingen van de NMBS. Ook in het Brussel Noord station was het één chaos, maar toen konden we nog niets vermoeden omtrent de perikelen richting Leuven want die begonnen ongeveer tegelijkertijd en konden dus niet worden aangekondigd. In Brussel Noord leek het gewoon een 'perron'dans: sporen die werden omgewisseld, vaak niet op hetzelfde platform, met als gevolg veel verkeer langs de trappen. Ach wat, vandaag zullen we maar meer klagen over de hitte dan over de NMBS. Die mensen doen ook maar hun best, ze hielden ons op de trein stipt op de hoogte, en dan de brandweermannen in Leuven, je had die moeten zien in hun zwart/witte pakjes met helm op voor de bermbrand! Die zullen het hard te verduren gehad hebben met die warmte, terwijl op onze dubbeldektrein de airco zalig verder ronkte. Chapeau voor hen.

Bon, thuis moest ik nog wachten tegen negen uur vooraleer ik er tegenaan kon. En zoals ik al schreef, ik zweette al nog voor ik startte. De negende run duwde de uitdaging nog wat verder vooruit. Ik moest het stellen met twee maal vier minuten en eindigen met vijf minuten lopen. Dat leek me tot voor kort niet haalbaar, maar het bleek uiteindelijk makkie. Ik leer uit deze wat langere stukjes dat de ademhaling heel belangrijk is. Een poos nadat ik vertrokken ben, merk ik dat ik 'mijnen adem vind'. Het is een ritme, vrij luid hoorbaar eigenlijk, waarbij kadans en ademhaling mooi samengaan. Op dat moment concludeer ik dat ik zo nog wel een poos langer kan door gaan. Maar ja, ik moet me houden aan het schema.

En ja, eenmaal terug thuis, nog wat stretchen, en dan gaan douchen. Zoals bij de meeste runs van afgelopen week kan ik mijn loopkledij aan de draad hangen: alles kletsnat, tshirt, broek, slip, bh. Vooral loop-lingerie moet ik me es aanschaffen, want op die zones wordt ook genant veel gezweet, en mijn kast puilt hier niet uit van dergelijke spulletjes. Of het is katoen of het is veel te mooi om heel vaak te wassen. tZal voor volgende maand zijn, want ja, zoals eerder al geschreven, ons kledijbudget is op... Alhoewel ik sinds kort met onderstaande nieuwe schoenen loop. Ik voelde meteen het verschil met mijn oude (maar natuurlijk nog niet stukgelopen) Nike Air's. Aangezien ik steeds op de weg en voetpaden loop, denk ik dat extra shox geen luxe zijn. En ik kan er de sensor in kwijt.

Morgen warmste dag van het jaar, en les nr. 9 staat op het programma. Er klinken volop ozon-waarschuwingen en activiteiten (vooral joggen) worden afgeraden tss. 12h en 22h. Het is momenteel 22h, al bijna donker. Dat gaat morgen maar een vreemd loopje worden...

We zijn hier goe bezig...