In team
Woensdag, 30 November '05 - 23:31.
Gisteren ging een team event door in Leuven. Eerst gingen we lekker eten in de d'Artagnan (waarmee ik een tête-à-tête met S. associeer). Daarna kregen we een uurtje stadsrondleiding. Het voelde heel vreemd van de stad als een nieuwkomer te bekijken. Na mijn studententijd en mijn vroege huwelijksjaartjes ben ik maar naar Wijgmaal verhuisd. Nu ken ik Leuven vooral van de inkoopstraten, wat parken, de restaurants, het station. Van geschiedenis heb ik echter al vijftien jaar geen kaas meer gegeten. De gids deed zijn best van onze kennis terug wat leven in te blazen. En de wandeling werd een verademing door een schraal herfstzonnetje. Eénmaal we het stadspark bereikten werd het wel even slikken. Dit was uiteindelijk toch een tiental jaren mijn stek: het stadspark met het Lukemieke, de Alma, de Sedes, de legerkazerne, de Parkauditoria, de Home Vesalius met zijn doorgang naar de Vesaliusstraat, het volledig automatisch wasserijtje waar de zon altijd binnenscheen, het OCMW met zijn nachtelijke moord op het groen rondomrond, de Cafard op de hoek, de apotheek, onze ééngevelwoning met ommuurde voortuin vol pergola's, papyrus en zelfs een antieke bel aan het poortje, de Aldi, mijn gammel kot waar negen meiskes hun leven riskeerden op de trappen en waar de beloofde douche er nooit kwam, de Studios met hun selecte films. En dan wandel ik om 17h15 naar het station vanaf de Park campus, en ik zet er vaart achter, en ik heb mijn rugzakje op, en plots mis ik mijn zware valies waarmee ik vrijdag/zaterdags altijd richting station stapte. Ik verwacht me aan losliggende tegels met daaronder een regenplas waar ik vroeger altijd in trapte, want ja, ik hield mijn tas voor me en zag de grond niet (nu trekken de studentjes hun tasjes op wieltjes). Het is natuurlijk al donker en ik weet dat de passerende voetgangers me telkens onderzoekend aankijken. En dan denk ik, dat dit allemaal veel te lang geleden is. Het gevoel van niets moet, ik kan enkel ontdekken en ontmoeten, ik ben vrij en niemand is boos op mij, alleen en toch zo sterk. Dat gevoel kan je onmogelijk hebben in een restaurant, station, winkelstraten, etc... Ik moet dringend wat meer uit in nachtelijk Leuven. Om die voorbije liederlijke tijden wat te illustreren, vind je hier wat quotes uit mijn indertijd gedoopte studentencodex (ikzelf schreef nooit zo'n rommel in een ander zijn codex :)
- Lief lachkontje, 'k zit hier in de Confrère en heb zo'n zin naar jou. Toch doe ik het niet want ik moet juist kotsen. Gulpie (xxx)
- Ik kende u niet, maar iedereen vertelde me dat ge een bovenstebeste bent, en 't is zeker waar!! Mie
- Als ik jou zie loop ik niet meer naar de hoeren, tante, krijg geen kusje(s) van jou. Tante, niet zagen hé, 't is m'n eerste pintje en Bart mag zeggen wat ie wil. Tot op de volgende cantus. Hopelijk ben ik er, en gij ook. Groeten aan meter hé tante. Je dom schachtje.
- Als een willekeurige man + een willekeurige vrouw een kleine kunnen hebben, kunnen wij dat ook. Tot ziens. Tot contact. Yvan. xxx (wie was dat??)
- Gij zijt de beste. Brick. xxx
- In een kort woordje geplaceerd: veel vrijers, veel pinten, veel gezang (PS:t'is gescheten & gespogen), veel liefde (PS: terwijl ik toch dronken ben) & soms viele geluck: dixit...
- Ge zijt beter dan ik, 'k weet het. Maar toch ben ik beter. Henk. xxx
- Dien codex ziet er nieuw uit; te nieuw. Wanneer dat veranderd is, zal ik meer schrijven; veel meer. Stef.
- K'ga stoppen met zeveren, want ze staen ier te zaegen. Santé.