Montfort (2)
Dinsdag, 28 April '09 - 12:55
Eigenlijk moet ik nog een vervolg breien aan mijn vorig stukje over de Montfort inschrijving. Maar gek genoeg voelt het alweer als ver geleden, dus passé.
Onze M. is ingeschreven voor de moderne, de GON intake vergadering ligt zo goed als vast, er werd contact gelegd met een Bobath therapeute in de Respiro praktijk naast het Montfort... dus alles gaat vlot zijn gangetje.
Wel werd het afgelopen weekend afkikken van het mooie weertje, het goeie gezelschap, het mooie vertoeven op het platteland achter de Montfort vestiging (we waanden ons in Frankrijk - beter zelfs), het versnellinkske trager leven, enzomeer. M. had dan nog haar kruisjeszegening in de parochie, dus verliep het weekend te druk om na te genieten.
Nu zitten we hier met letterlijk donderwolken boven Wijgmaal en kijken we nostalgisch terug naar vorige week. Een blik in de spiegel herinnert ons aan het zonnetje en het strakke windje die er toen bij wijlen stond.
Vier daagjes samen lanterfanten, tenten afschuimen, nieuwsgierig mensen aanspreken, het kruipt in de kleren. Het was goed.
Montfort
Woensdag, 22 April '09 - 22:42
Momenteel lig ik warm en gezellig te bloggen vanop mijn bed, terwijl de papa aan het kamperen is aan het Montfort College te Rotselaar.
Gisterenavond werd er razend vroeg gestart met het optrommelen van de ouders voor inschrijvingen van nieuwe leerlingen zonder broers of zussen aan de middelbare school aldaar. Nu waren de meesten er niet mee opgezet dat er zo vroeg werd gestart met het aanleggen van een lijst. Vorig jaar werden de vroege starters nog weggestuurd door de directie, dit jaar liet de initiatiefnemer (zelf een leraar van het Leuvense onderwijsnet) zich jammergenoeg niet wegsturen. Bijgevolg mocht iedereen zich vanaf gisteren beginnen reppen richting achterkant college. De papa kwam het pas vanmiddag ter ore, dus kwam ik pas om 13h ter plekke en bemachtigde ik nog het nummer 62. Volgens de andere ouders nog OK, maar dat zien we pas volgende zaterdag.
Na het belleke deed ik er toch een kwartiereke over om me klaar te maken en er te geraken, en ik wist ook niet meteen waar al die ouders samentroepten, dus ik voelde me nogal binnenvallen als een kieken zonder kop. Maar na effectief een nummer in mijn handen gestopt te krijgen en wat mensen te herkennen, begon ik te settelen, en weet je, het werd kei leuk!! Die ouders kennen mekaar van de scholen, of van sportkringen. Tuurlijk schept het een band dat kinderen straks klassen delen. Ook was de zon super aanwezig deze middag. En zelfs drie mobilhomes met, yes, koffievoorziening. Sommige ouders speelden petanque in onbewerkte velden. Anderen zetten hun tenten op voor de nacht, taterden, wandelden. GSM's stonden ook niet stil. Een grote merci voor de boer die zijn toilet openstelde voor ons, en ook zijn bermen (om te kamperen). Voor dienen mens is dat toch maar een jaarlijks terugkerend stramien. En dit jaar dus extra vroeg. Ik vond het vandaag zo leuk dat ze me er morgen opnieuw zullen zien, ook al heeft de papa er speciaal verlof voor genomen. Maar ja, die wil ook wat vrijaf voor zichzelf (douchen!), en ik wil als wederdienst voor de koffie met koekskes wel es tracteren aan een paar ouders :)
Sus
Vrijdag, 17 April '09 - 20:06
Ik heb geen favoriete kat. Maar voor Bollie ben ik haar favoriet. Alle andere katten zitten buiten, maar zij komt vrijwel meteen terug binnen om zich hier een luxe plekje naast mij te veroveren waar ze zich kan wassen en mij kan gadeslaan. Ik noem haar soms een ratje, en dat zint M. niet, maar voor Bollie ben ik precies een wonder.
Met valavond lijkt het wel alsof het geonweerd heeft, maar dat heeft het nu uitzonderlijk es niet gedaan (de rest van de week vrijwel elke dag). De lucht lijkt groen en zwaar. Hopelijk de voorbode van een warmer weekend. Morgen kort na de middag komt het kindje thuis en gaat alles hier weer een versnellinkje hoger. Ondertussen ben ik overgeschakeld op twee pilletjes per dag en dat maakt me wat minder emotioneel en minder trillerig. Wel ben ik moe, en moeilijk uit de zetel te krijgen. Ik denk ook dat al die pilletjes wat op mijn weerstand werken, dat bovenop alles wat momenteel in de lucht hangt aan pollekes (pillekes en pollekes ja), maakt dat ik wat met klieren rondloop. Maar bon, ik heb de eerste twee weken doorstaan, en ik doe verder.
Perikelen
Woensdag, 15 April '09 - 13:41
Ik ben de Topamax na twee weken al beu. Er wordt hier met momenten wat afgegriend. Alhoewel me dat kort voor het opstarten ook plotseling overviel. Tot nog toe niets dat werkt, maar dat werd me dan ook niet voorgespiegeld. Eerst moet ik op een minimumdosering komen en pas dan worden de vruchten geplukt. Tot dat moment niets dan bijwerkingen dus. En die zijn er nogal: trillingen, stemmingswisselingen, huilbuien, depri toestanden, ontregelde slaap, constant zeurend hoofdpijntje. Ik moet er, alweer, afspraakjes voor afzeggen. Als alternatief is er, gelukkig, de tuin die voldoende lonkt. Het lenteweer zit me, gelukkig, mee. Mijn vierpotige gabbers volgen me trouw, van mijn bed naar de tafel, van de tafel naar de tuin. Afgelopen nacht mochten ze extra lang buiten blijven vooraleer het huis definitief werd afgesloten. Ondermeer dat maakte dat ik es goed kon doorslapen. Ondertussen weet ik niet goed meer van welk hout pijlen maken. Moet ik nu tijdelijk arbeidsongeschiktheid aanvragen? Ik had het al een paar maanden eerder moeten doen. Anderzijds weet ik niet hoe lang het nog kan duren. Verder, ja, ik twijfel al es over mijn statuut. Zal het maar es met de loopbaanbegeleiding doornemen. Alhoewel die vraag wel te zwaar zal zijn. Ach, ik mag niet piekeren en alles in vraag stellen tijdens mijn moods. Zal mijn katten maar een extra portie knuffels gunnen (M. is er een weekje niet). En ik mis meer en meer zelf een knuffel.
