Dixit
Donderdag, 18 Oktober '07 - 18:38
"Zouden we niet beter op Jupiter gaan wonen? Daar kunnen veel meer mensen op. En kan je nog meer reizen."
De ecologische voetafdruk van M. op Jupiter is meteen groot.
Totaal: online bezoeker(s).
|
|
"Zouden we niet beter op Jupiter gaan wonen? Daar kunnen veel meer mensen op. En kan je nog meer reizen."
De ecologische voetafdruk van M. op Jupiter is meteen groot.
M. haar gipsperiode is voorbij. Ze voelt zich nu lager bij de grond (?) In de gipskamer werd volop geglunderd, door mijn kindje en het verplegend personeel. Even nog wat risico op schimmels ontdekt aan haar voetzool (dankzij de Kido die gisteren alle kinderen - dus ook die in het gips - in de regen heeft gestuurd en laten spelen), maar vanavond zijn die schimmelsporen zo goed als nihil. Een doktersassistent deelde ons mee dat er over een half jaar wel weer een gipsperiode zit aan te komen, maar dat het pas zal beslist worden na de evaluatie van haar ganglabo.
Haar nieuw aangekochte overschoenen voor de winter werden in de namiddag opgehoogd, en ook een nieuwe laars kan ik aangepast gaan afhalen vanaf volgende week (ja, we zijn ook nog naar de Carmi gereden, want mijn madam wilt wel es mooie laarsjes voor de feestdagen). Allemaal dankzij het CTO in Pellenberg die heel flexibel reageerde op mijn verzoek om het zoveel mogelijk op één dag af te handelen. Volgende week moet M. niet mee naar het CTO.
Ortec in Haasrode, die deze zomer uitzonderlijk instond voor de productie van de orthesen, stelde zich wel heel flexibel op: we kwamen er plompweg langs over de middag, zonder afspraak, om aan te kaarten dat de orthesen te kort werden aan de tenen, een wig nodig hadden aan de rechtervoet en ook het rechterbeen haakser moest gezet worden. Chapeau ook aan diè mannen, want binnen de twee uur mochten we de aangepaste orthesen gaan oppikken.
Tijdens al de wachtperiodes (ik kan moeilijk kiezen tussen lam onderdoor zakken en moedig glimlachen in die vreselijke wachtzalen - die onlangs wel een opknapbeurt kregen, maar ja, na vijf minuten heb je dat ook weer gezien. Alhoewel, er staat in het CTO nu ook een machine voor best te pruimen koffie, espresso met extra melk, machine gaf wel niet terug op twee euro, personeel over lastig gevallen, witte roerstokjes snel gevonden, eindelijk een mama die genietend in de behandelruimte naast de dochter gaat zitten, en daar zijn ze met de kaart voor ijskreem te bestellen, oh nee, het is de catalogus met Schein en Otto Buck ortheseschoenen...), nu er was dus tijd om naar de Carmi te trekken, te eten in de Lunch Garden, in de JBC M. wat winterbroeken te laten passen (dat kon ze moeilijk met haar gipsen), en in de Heytens gordijnrails en toebehoren te kopen (ja, mijn isolerende gordijnen moeten dringend opgehangen want de nachtvorst komt aanzetten). Op het einde van het verhaal hebben we de belangrijkste overschoen gepast en opgepikt, en hebben we ons daarna in het Leuvense verkeer gestort richting Wijgmaal. Trouwens, de Diestsesteenweg afrijden naar Pellenberg in de ochtend en de Tiensesteenweg terug rijden naar Leuven in de avond is momenteel een verademing, want je rijdt tegen alle indrukwekkende files in.
Na vijf uur 's avonds zijn we pompaf thuisgeraakt, mama en dochter vliegen elkaar meteen in de haren want "dochter haar lange nagels mag ze wel es knippen - die snijden de mama in haar vel!!" De stoppen slaan dus door want we zijn beiden de gipsen en orthesen kotsbeu en kunnen ze niet rap genoeg uit hebben. M. wordt naar buiten gestuurd, de fiets op en bij terugkeer maken we van het losmaken van heel de winkel toch nog een rustige "triomf van de roze pluchen pantoefelkens" die al bijna vier weken eenzaam staan te treuren onder de kleerkast.
M. aan het huiswerk maken, mama aan het bloggen met de beentjes op de salontafel. Geloof me, leven met zo'n kind is allerminst saai. Hoe krijgen andere ouders het gedaan?
Mijn kind fietst opnieuw. Met gipsen aan. Het stuur werd vrijdag verhoogd, haar remmen werden omgewisseld (ze is linkshandig), en ze heeft nu ook een bagagedrager. Met deze mooie herfstavond rijdt ze hier rond als een prinses, naast een vriendin, de straat op en af. De moeilijke vraag zal straks volgen: "Mag ik er morgen mee naar school?" Toch maar niet. Nog drie nachtjes en ze mag uit het gips.
Ikzelf zit gekluisterd aan mijn zetel door keelpijn. Niet echt de keelpijn, maar wel die ontsteking legt me lam. Sinds kort heb ik een bloeddrukmeter (vorig jaar in december ben ik bijna es tegen de grond gegaan en moest ik overgeven van de duizeligheid), en nu mat ik vrijdagavond 9 over 5, kreeg ik zaterdagmorgen om vijf uur een knallende koppijn (dubbele portie paracetamol genomen), en bleek ik vanmorgen met een bloeddruk'je' van 7 over 4 opgezadeld. Wat virussen allemaal kunnen uithalen! Geef mij maar es goed veel koorts, in plaats van die duizeligheid.
Het werd te laat om verder te kijken, maar M. en ik hebben het begin van 'To Walk Again' zitten bezien op Canvas, en vonden het heel pakkend. De video staat hier op te nemen. Ik heb beloofd van niet verder te kijken zonder M.
Zin om een gehandicapte in de kijker te zetten? Surf dan naar IedereenModel.