Totaal: online bezoeker(s).
|
|
Blijkbaar zit er een fout in de Pivot-code waarop deze blog draait. Mijn excuses hiervoor. Ik hou de pivot website in de gaten, voor wanneer een fix verschijnt. Momenteel hebben jullie problemen met het jumpen naar links vanuit de blogs. Tja. Ik zal es zien of ze daar al op de hoogte zijn.
<update> voor deze errors zie ik voorlopig maar één oplossing: het bericht aanklikken via [link], en vandaaruit de links naar de andere berichten volgen. Zonde.
Goed nieuws: na veertien dagen blijkt de Docraniti effectief te werken! Nu weet ik niet of ik het meer dan vier weken zal moeten blijven slikken. Hopelijk niet.
Verder zitten M. en ik thuis met een SOA (sociaal overdraagbare aandoening: haha, daar valt ook zoiets als een verkoudheid onder :-). We zijn toch maar naar de markt geweest, en hebben ons een lekker kippetje van 't spit gekocht, hopelijk dioxine vrij.
We vullen momenteel onze avonden met het bekijken van de eerste Galactica dvd reeks: te gek. M. is negen jaar en heeft zo ongeveer de leeftijd van toen ik deze reeks zag op de BRT. Dit feuilleton is echt wel een schot in de roos voor die leeftijd. En ik geniet er ook wel van. M. houdt het meest van de scènes waarin er gevlogen wordt met de vipers, en dat er gemikt wordt op de cylons. De grondscènes op de planeten vindt ze (terecht) saai. Alles is nogal naïef verfilmd, maar toch blijft het een spannende reeks. Zie fotooke hieraan toegevoegd, vooral letten op de PC... Felgercarb!
Deze blog entry wordt in één ruk geschreven. Er wordt blind getyot, dus mooi de wijsvingers op fe toetsen met ribbeltje leggen. Best moeilijk, zonder de backspace te gebruiken, zie maar mijn twee foute toetsaanlagen, nee drie, tot nog toe.
Bon, vanaf nu weer als vanouds. W. en ik hebben tien opeenvolgende weken op woensdagnamiddag dactylografie gevolgd als kinderen van tien en elf jaar oud. Ik heb daar ééntje van gemist: die waarbij adressen en tegenadressen werden getypt op enveloppen, en ook waar de cijfertoetsen werden geoefend. Nu kan ik nog altijd geen enveloppen typen (gah, héélemaal niet nodig!), en de cijfers doe ik met het rekenpadje van mijn toetsenbord. Maar voor de rest bleek het cursusje héel bruikbaar. Met als gevolg dat M. (ze werd zopas negen) terug de draad opnam van haar cursusje Typ-Top op pc. Daar is ze op een half uur tijd tot aan oefening 5 geraakt. Ze kent nu de f j d k en spatiebalk, let wel: met de juiste vingers! Ik moest haar vanachter de pc commanderen, want het werd bijna even verslavend en uitdagend als een computerspelletje. Terwijl het slapenstijd werd.
De papa van S. is dit weekend met zijn gezicht op de straatstenen beland. Hij had juist de stoep omgewisseld voor de straat toen een auto kwam aanrijden die hem terug de stoep opjoeg. Dit laatste heeft hij dus niet gehaald. S. zei dat hij een beetje dronken was. Maandagavond kwam hij zijn kinderen oppikken van school en heeft met zijn toegetakelde gezicht hevige paniek geschopt: zijn vrouw had er niets beters op gevonden van vrijwel zijn volledige gezicht te deppen met Eosine (wat een zoete wraak:-) Gelukkig zijn de straten in Wijgmaal relatief veilig. Ziemaar foto hieronder. Da's nog es andere koek.
Het verjaardagsfeestje verliep heel zoet, met wafels en rijsttaart. Vanavond moet ik nog verder wafelbakken voor de tractatie op school. En nee, de geplande loop van deze ochtend ging niet door, ook wegens tijdgebrek.
We zijn aan de vooravond van M. haar verjaardagsfeest beland. M. had het originele idee opgevat van niet al te veel kinderen te inviteren, zodanig dat ze het voortouw kon nemen. In haar klas zitten namelijk een héééel aantal meisjes, en de meesten spelen Madame Populaire. Allemaal goed en wel voor M., maar op haar hoogdag wil zij in het middelpunt van de belangstelling staan. Het komt er nu wel op neer dat we morgen 'slechts' met vijf kinderen zullen zijn. Maar kom, die hangen goed aanéén. Ik had vroeger geen feestjes, tenzij die van toen ik twaalf werd, en toen kwamen er vijf kinderen (mega herinnering). Bon, mijn camera staat te laden en straks ga ik beneden nog wat opruimen (zodat de kinderen de boel terug overeind kunnen zetten).
Mijn tabletje Docraniti heeft gisteren goed gewerkt: ik had nog zenuwtrekjes, maar het was nu vooral mijn maag die in beweging kwam, en dat voelde al minder paniekerig dan de borststreek. Dus het lijkt te werken. Benieuwd naar het verdere verloop. De koppijn is zo goed als over.
Morgen voormiddag trek ik terug de loopschoenen aan. Ik hoop op een droge ochtend en goei benen. Het Leuvens stadspersoneel is trouwens begonnen met een start2run. De bedoeling is om na twee maanden 20 minuten te kunnen joggen. Het programma is zo aangepast dat iedereen kan volgen. Nu blijkt dat er gisteren bijna geen mannelijke joggers waren (??). De looptrainingen hebben elke maandagmiddag plaats in het stadspark. Op het einde van dit jaar moeten ze in staat zijn de eindejaarscorrida, de jaarlijkse loopwedstrijd in Leuven, tot een goed einde te brengen. Mijn vriendin D. liep daar afgelopen jaar ook in mee (4 km als haar eerste streefdoel). Ze nodigde (of was het: 'daagde' ?) me uit om volgende keer mee te lopen. Misschien ben ik hiervoor wat te weinig een 'believer'. Niettemin dag per dag verder bekijken... Het klinkt als fun.
Bon, ik zit weer thuis en mag me weer drogeren met pijnstillers (1000 mg paracetamol, ach ja) en nu ook 's avonds met iets wat heet Docraniti. Dat laatste dient om mijn slokdarm spasmen onder controle te houden. Het lijkt me vooral voorgeschreven voor zware eters met last van maagzuur. Maar dat ben ik helemaal niet. Het enige waar ik me afgelopen maand al es aan bezondigd heb, is chocolade. En dat mag ik van de dokter nu niet meer eten zo'n 3 uur voor het slapengaan. Dat zou dus de verklaring moeten zijn van mijn slaapproblemen: bij het horizontaal gaan heb ik namelijk steeds last van geborrel en geruk ter hoogte van mijn hart. Dat houdt me uit mijn slaap, paniek, enz...: ergerlijk gewoon. Benieuwd wat zo'n tabletje voor effect zal hebben. Vanavond start ik hier mee. Ik moet het een maand nemen.
De hoofdpijn: die lijkt ditmaal niet op het doorprikken van een voodoo-pop. Het is de tweede variant (ik heb er maar twee). Deze pijn stamt uit mijn nekwervels. Die blijft uren tintelend zwaar hangen onderaan mijn schedel en trekt uiteindelijk naar mijn kruin. Voilà, zalig om weten. En ook al neem ik pijnstillers, iets tegen dat groggy gevoel heb ik niet. Nu voel ik me voor de rest van de dag een miskleun. Ik zal maar iets vrolijks gaan doen...
Vanmorgen wekte de kat me om half acht (dan tapt en wrijft ze met haar pootkussentjes langs het raam waarlangs ze naar buiten wil). Daarna sukkelde ik terug in slaap. M. was toen nog niet wakker (niks over te klagen, M. slaapt elke dag tot acht uur en dat is een geluk wanneer ik vergelijk met andere ouders en kinderen). Maar toen kwam het onheil: om 10h45 stond ik compleet groggy op. Het voelde alsof ik wou doorslapen tot halverwege de namiddag. Heel vreemd was dat. Ik ben er mee blijven zitten tot vanavond wanneer we bij vrienden langs gingen voor een etentje. Hoe 'onder de mensen komen' je dag kan redden: M. had al gans de dag niet veel aan me, maar zo kwam de dag nog goed.
Ik had me nochtans voorgenomen van naar de Natuurloop in Lier te gaan zien, en het Opstals Loperke es in actie te zien, onderwijl genietend van het mooie weer. Niets van. Morgen gun ik mezelf een tweede kans: dan doet M. haar leafsprings om, en ik mijn oude maar nog niet versleten (hoe zou dat komen) Nikes. En dan starten we maar met een dik uur wandelen/joggen. Als het M. te veel wordt, kan ze naar binnen, want we zullen een aantal keer de blok doen.... of we gaan de velden in, maar dan moeten we wel zeker zijn van ons stuk... Duimen maar, zou ik zeggen.
M. dacht: niets zo gezellig als samen de afwas doen met mijn nichtje A., mijn groottante G. en mijn oma. Als beloning komt ze nu op de blog.
Het rechtervoet-avontuur is zogoed als afgerond. Ik voel nog dagelijks wat pijn, die nu al overal rondomrond mijn voet omhelsd heeft. Gek is dat, de pijn begon ter hoogte van mijn enkel, en zit nu ter hoogte van mijn achillespees. Het hindert niet, maar ik hoop er snel vanaf te zijn. Ik geef me een week zonder pijn vooraleer ik van mezelf mag beginnen aan regelmatig wandelen, dan overschakelen naar joggen en het vervolg.
Daarstraks, na de film, was het lopen ook al mijn onderwerp. Ik voel me zo'n oen: op aandringen van een andere auto rij ik zelfs een blokje om, want M. is nog niet uitgestapt en blijft mijn getetter aanhoren. Terwijl hij me al wéééééeken verslag moet uitbrengen over zijn weekend met H. !!!!!!
Anderen komen toch echt niet aan bod bij mij, denk ik soms. Vandaar dat zo'n blog perfect voor me is... en vandaar dat de comments vrijwel steeds blanco zijn.... Snip! Op het einde van mijn blog stopt telkens mijn getetter, hoor! Ik zwijg al.
Vanavond heb ik mijn derde Claudel boek uit. Het boek leest heel mak, rustig en slaapverwekkend, maar éénmaal over de helft grijpt het de aandacht en de laatste vier bladzijden zijn enorm verhelderend (terwijl ik helemaal niet doorhad dat er iets moest 'verhelderd' worden). Op de trein vanuit Brussel-Noord kon ik de draad terug oppikken vanaf p. 111. Tegen dat ik het station van Leuven binnenreed zat ik aan de laatste pagina's. Ik stond met betraande oogjes op en stapte wat wiebel van de trein. Tja, ik kon het boek toch niet voortijdig opzij leggen ?
Subiet ga ik naar 'The constant Gardener' gaan zien, samen met M. (die op R. Fiennes lijkt :-). Maak er ook iets leuks van!